Informatie - Grenzen	VORIG MENU
Klik op het kaartje om in te zoomen op Salland.. Salland is voor het grootste deel door rivieren en beekjes omsloten, door de IJssel in het westen, de Reest in het noorden, de Regge in het oosten en de Schipbeek in het zuiden. Het landschap van Salland kan men moeilijk als een eenheid beschouwen. Centraal ligt een zandplateau met esdorpen, kleine stadjes, en een vanouds kleinschalig platteland. De IJsselstreek laat weer een heel ander landschap zien met welvarende boerderijen, wijde vergezichten en eeuwenoude Hanzesteden. Ook langs de Vecht drukten feodale landgoederen hun stempel op landschap en samenleving. De veengordel tussen Vecht en Reest, ooit een onbegaanbare grens, bestaat na een periode van turfwinning nu veelal uit strak verkavelde landbouwgronden. In het oosten zorgt de Sallandse Heuvelrug met zijn bossen en uitgestrekte heidevelden voor wijde vergezichten. Grenzen verschuiven De grenzen van Salland hebben in het zuiden en westen altijd redelijk vastgelegen met de Schipbeek en de IJssel. Als Isalaland wordt het voor het eerst genoemd in documenten uit de tiende eeuw. Isalaland werd later verbasterd tot Salland. In het noorden en het oosten zijn de grenzen nog wel eens verschoven. Het grondgebied van Salland strekte zich vroeger uit tot over de Sallandse Heuvelrug, maar daar heeft Twente de afgelopen jaren zijn invloed sterk uitgebreid, zoals in Den Ham en Hellendoorn. In het noorden werd Salland ooit begrensd door de Vecht. Tussen Vecht en Reest lagen onbegaanbare moerassen die pas eind vorige eeuw zijn ontgonnen. Na die ontginningen werd deze streek bij Salland gerekend. Overheersing Een kwart van de Overijsselse bevolking woont in Salland. De meerderheid daarvan woont in Deventer en Zwolle. Deze en andere IJsselsteden profiteerden van hun ligging aan de rivier en ontwikkelden zich in de middeleeuwen tot belangrijke handelscentra die grote invloed uitoefenden op het dunbevolkte en grotendeels onontgonnen achterland. Tussen de verschillende steden was sprake van een grote rivaliteit. Deventer en Kampen verzetten zich bijvoorbeeld eeuwenlang tegen de mogelijkheid dat Zwolle een rechtstreekse verbinding met de IJssel kreeg. Tot het begin van de negentiende eeuw kon Zwolle alleen via de omweg van het Zwarte Water naar de Zuiderzee varen. Het was koning Willem I die ervoor zorgde dat in 1819 de 2,5 km lange Willemsvaart werd gegraven. De IJsselsteden bleven elkaar beconcurreren en namen bovendien een overheersende positie in ten opzichte van het dunbevolkte achterland. Daardoor heeft zich onder de Sallandse bevolking nooit een goed saamhorigheidsgevoel kunnen ontwikkelen, zoals dat in Twente wel gebeurde.